‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ความเดิมตอนที่แล้ว)
‪เมื่อมาถึงลอนดอน
‪ตำรวจสืบสวนนายนั้น ‪ก็เริ่มตามหาน้องชายของเขาทันที
‪ขณะที่กำลังตามหาเด็กหนุ่มหลงทางคนหนึ่ง
‪เขาก็รับเด็กหนุ่มอีกคนเข้ามา
‪และเผยความจริงเรื่องการสืบค้นของเขา
‪ให้กับผู้หญิงคนหนึ่งที่มีความลับของเธอเอง
‪มีผู้เล่นหน้าใหม่ๆ
‪เข้ามาร่วมในเกมที่ผันผวนขึ้นเรื่อยๆ
‪สมาชิกในครอบครัวของเขาคนหนึ่งหายไป
‪ส่วนอีกคนที่เขาคิดว่าจากไปนานแล้ว...
‪กำลังโผล่ขึ้นมาจากเงามืด
‪ขอโทษครับ น้องชายผมเตะมา
‪เขาไม่ทันระวัง
‪จำได้เหรอครับว่าแต่ละชิ้นวางตรงไหน
‪จำได้ ฉันนั่งมองมันมาหลายชั่วโมงแล้ว
‪เล่นคนเดียวเหรอครับ
‪ไม่เหงาเหรอ
‪ถ้าเล่นแบบนี้...
‪ฉันก็จะชนะตลอด
‪เล่นแบบนี้แพ้ตลอด
‪ผมเล่นชนะลุงได้นะ
‪ยูโตะ
‪เขาเล่นไม่เป็นหรอกครับ
‪แล้วเขาจะเล่นเป็นได้ยังไง...
‪ถ้าไม่ปล่อยให้เขาเล่น
‪อย่าไปรบกวนเขาสิ
‪ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก
‪ขอโทษนะครับ
‪แม่บอกให้พวกเขารีบกลับ
‪ขอโทษที่ทำกระดานหมากคุณล้มนะครับ
‪ฉันไม่ได้ถามนะว่าใครเป็นคนเตะลูกบอลมา
‪จะพาฉันไปที่ไหน
‪อย่าห่วงเลย
‪ไม่มีใครทำร้ายพี่หรอก
‪ทุกคนนึกว่านายตายแล้ว
‪ก็เกือบตาย
‪ทำไมถึงต้องหนี
‪ฉันไม่มีทางเลือก
‪มันมีทางให้เลือกเสมอ
‪มีคนตายหลายคน
‪ฉันไม่ได้ฆ่าพวกเขา
‪แต่นายฆ่าซาบุโร่
‪ใช่
‪กลับไปญี่ปุ่นกับฉัน
‪เพราะอะไรถึงคิดว่าฉันจะกลับไปด้วย
‪ทากิหายตัวไป
‪พวกเขาดึงศพขึ้นมาจากในน้ำ...
‪ฟุคุฮาระรู้ว่าครอบครัวเราอยู่ที่ไหน...
‪และตอนนี้ทากิก็หายไป
‪อีกอย่าง สุขภาพของพ่อก็แย่ลง...
‪ต่อให้นายจะไม่ถามถึงก็เถอะ
‪ที่จริงอาการของพ่อทรุดลงมาก ‪หลังจากฝังศพนาย
‪พี่คงไม่ได้อาลัยฉันมากนักหรอก
‪ยังไงก็ขอโทษที่ลากพี่เข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้
‪แต่ถ้าพี่ยังอยู่ที่นี่ ฉันจะปกป้องพี่ไม่ได้
‪ก่อนเรื่องนี้จะจบ
‪ยังต้องมีคนตายอีกมาก
‪ฉันไม่อยากให้พี่เป็นหนึ่งในนั้น
‪กลับบ้านไปซะ
‪ไม่ได้
‪พี่ติดหนี้ฉัน
‪หยุดรถๆ
‪(นายติดหนี้ฉัน)
‪ทากิ
‪อยู่ที่ไหน
‪พ่อ
‪ฟังก่อนแล้วอย่าเพิ่งโกรธนะ
‪ "เฮ่"
‪(มัมส์_เลิฟ_มี ‪มอร์_ฟัน_แดน_ยัว_เอ็กซ์)
‪ "เฮ่"
‪ทักเป็นกันอยู่แค่นี้เหรอวะ
‪ฉันรู้ว่าเป็นคุณ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ไอ้เวร
‪เยี่ยม โอ้ เยี่ยมๆ
‪ถึงใจจริงๆ
‪แม่ง นายโคตรหล่อ
‪โอ้...
‪โคตรหล่อเลย
‪ฉันรู้
‪ทากิ
‪หมายความว่ายังไง คิดจะทำอะไรกันแน่
‪หนูอยู่ที่นั่นไม่ได้
‪ก็เลยหนีข้ามโลกมางั้นเหรอ
‪สงสัยเลือดมันจะข้น
‪แม่เขาโกรธมากเลยนะ
‪แม่ก็โกรธอยู่ทั้งชีวิตแหละ
‪ถ้าไม่โกรธพวกเรา แม่ก็ไม่รู้สึกอย่างอื่น
‪อย่าพูดถึงแม่แบบนั้น
‪จะส่งหนูกลับเหรอ
‪คืนนี้พ่อเจออาของแกแล้ว
‪เขาอยู่ที่ไหนคะ
‪หนีไปแล้ว
‪เขาเป็นยังไงบ้าง
‪เปลี่ยนไปมาก
‪และก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
‪หนูรู้ว่าพ่อแก้ไขมันได้
‪ทั้งลอนดอนเป็นแบบนี้รึเปล่าคะ
‪เปล่า ไม่ได้สะอาดขนาดนี้หรอก
‪นอนบนเตียงไปนะ
‪แม่โอเคไหม
‪พ่อเพิ่งโทรไปคุยนี่
‪ปลอดภัยไหม
‪ลิซ่า วางสายไปเลย
‪เกิดเรื่องแล้ว
‪ร็อดนีย์ ทิฟฟ์น่ะ
‪ที่รัก พูดช้าๆ หน่อย
‪ทิฟฟ์น่ะ
‪เขาเล่นยาบางอย่าง
‪ฉันเรียกรถพยาบาลแล้ว แต่สายเกินไป
‪นายไปได้แล้ว
‪นึกว่าจะไปกินอาหารเช้าด้วยกัน
‪ฉันก็พูดไปแบบนั้นเวลาที่อยากเอาใครสักคน
‪พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ไปได้แล้ว
‪ไอ้พวกติดโคเคน
‪เดี๋ยวพ่อมานะ
‪รออยู่นี่ก่อนจนกว่า ‪พ่อจะตัดสินใจได้ว่าจะเอายังไงกับลูก
‪แล้วจะให้หนูทำอะไรทั้งวัน
‪ก็มีหน้าต่างไง ‪ชอบเหม่อมองไปนอกหน้าต่างไม่ใช่เหรอ
‪ในคุกมีแต่คนของฟุคุฮาระ
‪เขาเสียสติไปแล้วเหรอวะ
‪พวกหัวหน้าแก๊งกับผู้จัดการของเขาอยู่ที่นั่นหมด
‪เมื่อวานใช้เวลาทั้งวันรวบตัวพวกเขา
‪ฟุคุฮาระเป็นชู้กับเมียของสารวัตร
‪บ้าน่า
‪น่าแปลกใจที่สารวัตรไม่ได้ฆ่าเขาซะเอง
‪เขาไม่ต้องทำหรอก
‪ถ้าเราไม่คุ้มกัน ฟุคุฮาระอยู่รอดไม่เกินพรุ่งนี้แน่
‪แบบนั้นอาจจะไม่แย่นักก็ได้
‪ไอ้โง่
‪ถ้าเขาตาย
‪ตระกูลอื่นๆ จะสู้กันเพื่อแย่ง ‪อาณาเขตเก่าของเขาจนเลือดท่วมโตเกียว
‪ถ้าฟุคุฮาระตายแล้วส่งผลดีกับเรา
‪ฉันจะมาถึงนี่ ‪เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาไปทำไม
‪โทรหาสายของนาย
‪ดูว่ามีคนอื่นรู้เรื่องที่คนของฟุคุฮาระถูกจับไหม
‪ฉันอยากรู้ว่าสถานการณ์แย่แค่ไหน
‪รับทราบครับ
‪แล้วได้เบาะแสน้องชายเพิ่มไหมครับ
‪กำลังหาอยู่
‪ไม่เอาด้วยเด็ดขาด
‪ทำไมล่ะ
‪ผมพูดทุกอย่างที่ต้องพูดกับผู้ชายคนนั้นแล้ว
‪และถ้าเดินเข้าไปในนั้น ‪เราอาจจะไม่ได้เดินออกมา
‪เข้าใจใช่ไหม
‪ที่นี่สหราชอาณาจักร
‪แม้แต่กับอาชญากรก็ต้องมีกฎ
‪ไม่เลย จะบอกให้ว่าที่ไหนมีกฎ
‪ที่นี่ บุฟเฟต์นี่
‪พวกอังกฤษโคตรชอบกิน
‪ลองไปแซงแถวตรงที่ตักซีเรียลสิ ‪ดูว่าจะเป็นยังไง
‪พอมาเป็นเรื่องสำคัญ พวกนั้นไม่เคยได้เรื่อง
‪ประเทศเฮงซวย
‪คุณวิกเกอร์ส
‪คุณมีหน้าที่ต้องลองทุกทางที่ไม่ใช้ความรุนแรง
‪ผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากมีเรื่องหรอก
‪แต่คุณต้องเข้าไปเจรจา
‪เจรจาด้วยอะไร
‪คุณพูดเองนี่ว่าพวกนั้น ‪เป็นสัตว์เดรัจฉานและชอบมีเรื่อง
‪ถ้าแอบบ็อตฉลาดพอ
‪เขาจะทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงพวกนั้น
‪ได้ ผมจะลองดู
‪แต่ถ้าผมลงเอยถูกแขวนอยู่ในตู้แช่แข็ง
‪ก็เป็นความผิดคุณ
‪เข้าใจนะ
‪ฉันเอง มีเรื่องจะคุยด้วย
‪เจอกันที่ร้านประจำใกล้ๆ สถานี
‪ให้ช่วยอะไรไหมครับ
‪ฉันอยากได้อะไรหนักๆ
‪หนักๆ เหรอ
‪ค่ะ
‪คุณเล่นกีฬาอะไรอยู่
‪ไม่ได้เล่น
‪บางคนเขาก็ใช้ชะแลง
‪หรือท่อน้ำ
‪แต่สำหรับผม
‪ไม้เบสบอลดีที่สุด
‪เบาพอที่จะเหวี่ยง
‪แต่ก็ตีได้แรงพอที่จะทำให้ไอ้พวกระยำสลบไปเลย
‪ใครกันล่ะเนี่ย
‪สวัสดี พูดได้ไหม
‪เป็นใบ้เหรอ
‪สวัสดี
‪เธอเป็นใคร
‪ทากิ
‪ลูกสาวคุณตำรวจหรอกเหรอ
‪คุณเป็นใคร
‪ฉันเป็นผู้ให้คำแนะนำที่น่าเชื่อถือของพ่อเธอ ‪ที่กำลังต้องการเงินกู้ด่วน
‪หา
‪เงินน่ะ
‪ฉันไม่มีเงิน
‪แย่จัง
‪โอเค
‪เดี๋ยว ฉันไปด้วยได้ไหม
‪ก็ตามมาให้ทันสิยะ
‪แปลว่าได้
‪เราจะไปไหนกัน
‪ไปเผชิญหน้า
‪- รู้ใช่ไหม "เผชิญหน้า" แปลว่าอะไร ‪- รู้
‪เผชิญหน้าได้รึเปล่า
‪ได้
‪ดี ค่อยมีประโยชน์หน่อย
‪เวลาฉันบอก "เจอกันที่ร้านประจำใกล้ๆ สถานี"
‪นายก็ควรมาอยู่ที่ร้านประจำใกล้ๆ สถานี
‪เมื่อก่อนสายตำรวจทำงานได้ดีกว่านี้นะ
‪โทรหาฉันด้วย
‪เดี๋ยวๆ ๆ
‪เกือบจะยิงแล้ว
‪ถ้าไม่มีหมายค้นก็ถือว่านายบุกรุกนะ
‪เอนโดะ ชินกำลังย้ายออฟฟิศเหรอ
‪ใช่ แล้วไง
‪ไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย
‪พวกสายของฉันซ่อนตัวกันหมด
‪แล้วพวกหัวหน้าแก๊งยากูซ่า ‪ก็ย้ายออฟฟิศกันกลางดึก
‪มันเกิดอะไรขึ้น
‪มันเริ่มแล้วละ
‪เห็นๆ อยู่
‪อะไร
‪สงครามไง
‪ผมรู้ว่าคุณโกรธ
‪แต่มันดีที่สุดแล้ว
‪ที่นี่มันอันตราย
‪ไปอยู่ที่เซฟเฮาส์จะได้ไม่มีใครหาคุณกับโซระเจอ
‪เพราะแบบนั้นถึงเรียกว่า "เซฟเฮาส์" สินะ
‪ผมรู้ว่าคุณไม่เห็นด้วยกับทุกอย่างที่ผมทำ...
‪แต่ทุกอย่างก็เพื่อปกป้องคุณ
‪เอากระเป๋าเธอขึ้นรถ
‪ถึงแล้วโทรหาฉัน
‪ถ้ามีใครพยายามหยุดรถ ให้ฆ่าทิ้งซะ
‪ช่วยไปบอกคุณแอบบ็อต...
‪ว่าโมริ เคนโซมาขอให้เขา ‪ช่วยสละเวลาอันมีค่าให้หน่อย
‪ฉันกลัวจนขี้แตกแล้ว บอกให้รู้ไว้ก่อน
‪ใจเย็นเอาไว้
‪ฉันใจเย็น
‪พระเจ้า
‪แหมๆๆ
‪ตอนกินอาหารเช้าไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอนาย
‪นึกว่าไสหัวกลับไปบัลทิมอร์แล้ว
‪พิตต์สเบิร์กต่างหาก
‪ที่ไหนก็ช่างเหอะ
‪คอนนิจิวะ เอ่อ อาริงาโตะ ‪ขอบคุณมากสำหรับของขวัญ
‪มีน้ำใจซะจริง
‪ไทเลอร์ ช่วยเอาบันรากุลงมาขวดหนึ่ง
‪เชิญนั่งก่อน สุภาพบุรษ
‪ก็
‪ฉันรู้อยู่แล้ว่านายเป็นใคร ‪เพราะเคยให้คนตามดูนาย
‪บอกตามตรงว่า ‪แปลกใจนิดหน่อยที่เห็นนายเดินเข้ามาในนี้
‪ในเมื่ออยู่ที่นี่แล้ว ก็มาว่ากันต่อ
‪เราบอกคนอื่นไว้แล้วว่าจะไปที่ไหน
‪- ฉะนั้นถ้าเราไม่ได้กลับ... ‪- ฉันเข้าใจ
‪นายเข้ามาที่นี่โดยสันติ ฉันรู้
‪และรับรองได้ว่าจะไม่มีใครทำอะไรนาย
‪ระหว่างการพูดคุยนี้ โอเคไหม
‪พวกนายเชื่อคำพูดฉันได้
‪- มันเชื่อได้ตั้งแต่เมื่อไร ‪- ยูโตะอยู่ที่นี่รึเปล่า
‪เขาอยู่ข้างหลังนี่ ฉันจะเรียก... ‪ใช่ที่ไหน เขาต้องไม่อยู่อยู่แล้วสิวะ
‪ของนาย
‪ขอบคุณ
‪แล้ว...
‪ไปยังไงมายังไง พวกนายสองคน...
‪ผมตามเบาะแสของยูโตะแล้วเจอคุณวิกเกอร์ส
‪งั้นเหรอ คุณวิกเกอร์ส
‪เขาต้องการยูโตะ
‪ฉันต้องการเงินฉันคืน...
‪ก็เลยเป็นถนนทุกมุ่งสู่นาย ‪เหมือนมุ่งสู่ดามัสกัส
‪สู่โรม
‪จะอะไรก็ช่าง
‪ใช่
‪ดูสิ บอกได้เลยว่าช่วงนั้นฉันกำลัง...
‪หมกมุ่นกับ "เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก"
‪แล้วช่วงนี้กำลังหมกมุ่นกับ "ญี่ปุ่น" เหรอ
‪- ไม่ใช่แค่ช่วง ‪- หมกมุ่นอยู่ทั้งชีวิตเลยต่างหาก
‪รู้ไหมอะไรเป็นเรื่องสำคัญในญี่ปุ่น ‪การให้เกียรติไง ใช่ไหม
‪ฉะนั้นทำไมนายไม่ให้เกียรติข้อตกลงของเรา ‪แล้วคืนเงินให้ฉัน
‪เพราะฉันเอามันไปลงทุนแล้ว วิกเกอร์ส ‪แปลว่าใช้ไปแล้ว
‪นายเอาคืนไปได้
‪เมื่อมันเริ่มมีกำไร...
‪บางทีเพื่อแสดงความน่าเชื่อถือ
‪คุณจ่ายกำไรล่วงหน้าก่อน
‪สักสิบเปอร์เซ็นต์ดีไหม
‪ดี ก็ได้
‪เพื่อแสดงไมตรี
‪แล้วนายล่ะ ฉันให้สิ่งที่นายต้องการ ‪สิบเปอร์เซ็นต์ได้ซะที่ไหน
‪หรือ... ไม่รู้สิ ตัดนิ้วเขาออกอีกนิ้วหนึ่ง
‪ไม่
‪ผมต้องการยูโตะตัวเป็นๆ
‪งั้นก็
‪ฉันให้ไม่ได้
‪มีพวกผู้มีอิทธิพลในญี่ปุ่นกำลังตามหาเขา
‪และถ้าผมพาเขากับบ้านอย่างปลอดภัยไม่ได้ ‪ไม่ต้องสงสัยเลยว่า...
‪- พวกเขาจะมาตามหาเขา ‪- จะส่งใครมาก็ตามใจ
‪แต่บอกพวกนั้นด้วยล่ะ ‪ว่าอยากส่งใครที่ไม่อยากให้ตายมา
‪ความรุนแรงมันไม่ดีกับธุรกิจ
‪และคุณก็เลี่ยงมันได้ง่ายๆ
‪โดยให้ความช่วยเหลือตามที่เราขอ
‪นายไม่ควรทำแบบนั้น
‪ทำอะไร
‪ขู่ฉันไง
‪- ผมไม่ได้ขู่ ‪- นายขู่ นายบอกว่า
‪ฉันเลี่ยงมันได้ง่ายๆ ‪ถ้าฉันให้สิ่งที่นายและวิกเกอร์สต้องการ
‪พูดแบบนั้นภาษาไหนก็ต้องบอกว่าขู่
‪ผมขอโทษ
‪แต่ฉันไม่ขอโทษโว้ย
‪อยากโดนซ้อมอีกรึไง
‪เพราะฉันยินดีจะถกแขนเสื้อ...
‪นี่เป็นการคุยธุรกิจ ควรให้ความเคารพกัน ‪เราไม่ใช่สัตว์นะ
‪เหรอ งั้นก็คุยจบเท่านี้แหละ
‪เพราะฉันเริ่มจะโมโหแล้ว
‪คุณแอบบ็อต ยูโตะไม่สมควรอยู่ที่นี่
‪ตำรวจอังกฤษก็กำลังจะสาวถึงเขาแล้ว
‪ช่วยผมพาเขากลับญี่ปุ่น เพื่อพวกเราทุกคน
‪ฟังนะ ที่ฉันเข้าใจคือ
‪เขาเองก็อยากกลับญี่ปุ่นนะ คุณโมริ
‪โอเคไหม
‪เราทุกคนก็อยากให้เขากลับ
‪มาเถอะ วิกเกอร์ส
‪ฝันไปเถอะวะ
‪จับมือกับเขา
‪ต้องแบบนี้สิ
‪นายไม่อยากมีเรื่องกับฉัน คอนเนอร์
‪เชื่อเถอะ ฉันมีคนหนุนหลัง
‪ช่างแม่ง
‪โทษทีนะ วิกเกอร์ส
‪ฉันทนพวกแกล้งทำเป็นเจ๋งไม่ได้ว่ะ รำคาญ
‪โคตรเกลียดเลย
‪เดี๋ยวก็รู้ว่าจะแน่แค่ไหนตอนที่ฉันเอา
‪มาเฟียอัลเบเนียมายัดก้นแก
‪เขาพูดเรื่องอะไร
‪- คุณแอบบ็อต ขอผม... ‪- เอาเขาออกเลย
‪ฉันขอแนะนำนายสองคน
‪ขึ้นเครื่องบินไปซะ ลอนดอนไม่ใช่ที่ปลอดภัย ‪สำหรับพวกนายอีกต่อไป
‪ที่จริงมันไม่เคยปลอดภัยหรอก
‪เข้าใจไหม อย่าลืมของฝากนายด้วย
‪เอ้า
‪มันไม่มีมารยาทนะ
‪ไอ้เวรเอ๊ย...
‪นายควรใจเย็นไว้
‪พระเจ้า ฝันร้ายชัดๆ
‪เป็นฝันร้ายกลางวันแสกๆ เลย
‪รู้ไหมเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪ผมไม่รู้สึกแปลกใจเลย
‪และมันก็เป็นความรู้สึกที่มีประโยชน์
‪ผมเคยอ่านเจอ
‪มันคุ้มค่าที่ได้ลอง
‪ใช่ คุ้มค่าที่ได้ลอง
‪ตอนนี้ก็ถึงเวลา ‪ให้พวกอัลเบเนียควงปืนลูกซองแล้ว
‪เป็นความคิดที่แย่มาก
‪แย่สุดก็อันนี้แหละ
‪ทำไมคุณไม่ทำตามที่เขาบอก ‪ทำไมไม่ขึ้นเครื่องกลับไปซะ
‪ผมว่าอยู่ห่างๆ เรื่องนี้ ‪คุณจะมีความสุขกว่าเยอะ
‪ยูโตะไปมีส่วนพัวพันกันสงครามนี้
‪ผมก็ต้องมีด้วย
‪ก็ได้
‪งั้นไว้จะบอกให้รู้ ‪ตอนที่เรื่องมันฉิบหายขึ้นมาละกัน
‪เปิดกลุ่มแชทในไลน์ไว้หรืออะไรก็ได้
‪(บาร์สโตว์ โร้ด อินทราเน็ต ‪ค้นหาภายใน:)
‪(นักสืบเคนโซ โมริ)
‪ได้เวลาคลับมื้อเที่ยง: เวอร์ชั่นผับ
‪พร้อมดารารับเชิญพิเศษ
‪มาเถอะ
‪แคต ไปกินข้าวไหม
‪ไปกินข้าวกัน
‪(เดอะ เชกสเปียร์)
‪ดีใจที่ได้เจอนะ
‪- ไง ‪- เฮ่
‪เห็นรึเปล่า
‪ใช่...
‪ซาราห์
‪เมื่อคืนคุณทิ้งก้อนอิฐไว้ที่ห้องฉัน
‪- หา ‪- คุณโยน...
‪ก้อนอิฐเฮงซวยนั่นใส่หน้าต่างห้องฉัน
‪ไวซ์แมน
‪พวกคุณมาดื่มกันราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪ผมแค่อยากเริ่มชีวิตใหม่ ซาราห์
‪ตอแหลน่า
‪ฉันจับตาดูคุณอยู่
‪คุณกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลง ไสหัวกลับไปได้ไหม
‪- ให้ตายเถอะ ไสหัวไปซะ... ‪- อย่า
‪แล้วเธอมาลอนดอนทำไม
‪ฉันหนีมา
‪อ๋อ หนีมา
‪มายังเมืองที่พ่อเธออยู่งั้นเหรอ
‪แบบนี้ไม่เรียกหนีนะ เธอจ๋า
‪มันตรงกันข้าม
‪มาเร็ว
‪คะ
‪ไบรอัน สองคนนี้เป็นเพื่อนของทิฟฟ์
‪เธอชื่ออะไรนะ
‪โทษทีครับ ผมชื่อร็อดนีย์และนี่คือ...
‪- ทากิ ‪- เพื่อนผมเอง ทากิ
‪ร็อดนีย์
‪เขาเคยพูดถึงผมสินะ
‪เขาก็เคยพูดถึงคุณ
‪พวกเขายังหาสาเหตุ...
‪มันคือยาน่ะครับ
‪เขาคงอยากเรียกร้องความสนใจ
‪เขาไปได้ยาพวกนั้นมาจากไหน
‪เด็กหนุ่มอย่างเขารู้วิธีหาของแบบนั้นอยู่แล้ว
‪- เรียนรู้จากเด็กหนุ่มอย่างเธอละสิ ‪- ใช่ หลายอย่างเลย
‪- เธอเคยเป็นคนรักของเขาใช่ไหม ‪- ครับ เป็นอยู่พักใหญ่เลย
‪เขากลับมาหาพวกเราอยู่พักหนึ่ง
‪หลังเลิกกับเธอ
‪ร้องไห้จนตาบวม
‪แล้วเขาก็จากไปอีก
‪นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเราเห็นเขา
‪เขาไม่ได้อยากอยู่ที่นี่
‪เราอยากให้เขาอยู่
‪จริงเหรอ
‪เราไม่เคย...
‪ไม่เคยอะไร ไม่เคยอยากได้ลูกชาย ‪เป็นเกย์สวยๆ งั้นเหรอ
‪จะมากเกินไปแล้วนะ
‪เขาไม่อยากกลับมายังที่ที่ไม่ต้อนรับเขา
‪ที่นี่ต้อนรับเขาเสมอ
‪โกหก
‪- โกหก ‪- เธอคิดว่าเธอเป็นใคร
‪กล้าดียังไง ออกไปซะ
‪ผมอยากไปห้องของเขา
‪ออกไป
‪เขามีของผมอยู่ ผมมาเอาคืน
‪ผมอยากได้ของไว้ระลึกถึงเขา
‪เธอมีแต่ทำให้เขาเจ็บปวด
‪ผมรักเขา
‪แกทำเขาใจสลาย!
‪ทำไมถึงทำแบบนั้น
‪ผมไม่รู้
‪ห้องอยู่ชั้นบนทางซ้ายมือ
‪ฉันรู้ว่าที่บ้านนั้นดูเป็นยังไงแต่...
‪ทิฟฟ์เคยบอกฉันแล้ว อย่าไปโดนหลอก
‪ไอ้พ่อเฮงซวย พวกเขาทำได้แค่นั้น ‪ดูพวกเราสิ พวกเขาจะหวังอะไรจากเราได้
‪ฉันว่าเขาควรมีใบอนุญาตเป็นพ่อนะ
‪เขาควรมีใบอนุญาต...
‪ฮัลโหล
‪ยังไม่เปลี่ยนเบอร์โทรอีกเหรอ
‪ยูโตะ
‪นายอยู่ไหน
‪ไม่ไกลจากพี่หรอก
‪เจอทากิไหม
‪เจอที่นี่
‪คิดว่าจะไปไหนได้ล่ะ
‪สมเป็นลูกบ้านโมริ
‪นายเชื่อเรื่องคำสาปไหม
‪ทำไม
‪คิดว่าบ้านเราโดนคำสาปเหรอ
‪ฉันไม่รู้
‪พ่อป่วยเหรอ
‪ฉันว่าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน
‪แล้วแม่ล่ะ
‪ฉันว่าแม่น่าจะอยู่ได้อีก 70 ปี
‪รู้ไหม ที่จริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาลอนดอนหรอก
‪แค่มาลงเอยอยู่ที่นี่
‪ไม่ได้วางแผนไว้
‪บังเอิญเจอกับซาบุโร่
‪คุยโม้เรื่องลุงยากูซ่าของเขา
‪มันช่างบังเอิญจริงๆ...
‪ที่ฉันได้มาเจอกับหลานของเอนโดะ ชินในเมืองนี้
‪และนายก็มีดาบของฟุคุฮาระ
‪ฉันรู้ว่าทุกคนต้องโทษเขา
‪ยูโตะ...
‪ฉันถูกสั่งให้เอาตัวนายกลับไปดำเนินคดี
‪และนายควรรู้ว่าฉันตั้งใจจะทำแบบนั้น
‪เพราะฉันติดค้างโอกาสไถ่บาปกับนาย
‪และถ้าไม่มีผลที่ตามมาก็ไถ่บาปไม่ได้
‪นายมาเพราะเหตุนี้เหรอ
‪มาเพื่อการไถ่บาป
‪พอพี่กลับบ้านแล้ว...
‪บอกพ่อกับแม่ให้หน่อยได้ไหมว่าฉันขอโทษ
‪ยูโตะ
‪ฉันอยากให้พวกคุณไปศึกษาภาพ ‪ผ่านเว็บพอร์ทัลและเตรียม
‪ความคิดเบื้องต้นมา
‪ขอบคุณมาก
‪เจอกันวันพฤหัสฯ หน้า
‪เขามาอยู่ต่อหน้าผมแล้ว
‪ผมยื่นมือไปสัมผัสตัวเขายังได้เลย
‪คุณพยายามพาตัวเขามาไหม
‪ผมทำไม่ได้
‪ทำไม่ได้หรือไม่ทำ
‪คุณไวซ์แมน
‪คุณเป็น จนท.ตำรวจมีหน้าที่ต้องทำงานของคุณ
‪ไม่ใช่มาห่วงเรื่องผม
‪- ผมรู้สึกว่าทำให้คุณต้อง... ‪- วันนี้วันยมคิปปูร์
‪อะไรนะครับ
‪วันยมคิปปูร์
‪คืนนี้ เป็นวันศักดิ์สิทธิ์ของยิวน่ะ
‪เราควรอดอาหารและสำนึกผิดอะไรทำนองนั้น
‪ส่วนใหญ่ฉันจะไม่อดนะ
‪แต่เรื่องสำนึกผิดนี่ทำได้ดีมาก
‪แม่กับพ่อฉันจะทำอาหารมื้อใหญ่
‪ขอให้ได้รับการให้อภัยจากความผิดของเรา...
‪อะไรแบบนั้น
‪ได้รับการไถ่โทษและอื่นๆ
‪มันเป็นเรื่องไกลตัวแต่ก็ไม่รู้ว่า ‪การฉลองวันยมคิปปูร์จะช่วยคุณได้ไหม
‪ผมไปไม่ได้
‪ลูกสาวผมมาถึงเมื่อคืน
‪ก็พาเธอมาด้วยสิ
‪ความจริงคือฉันไม่อยากอยู่คนเดียวคืนนี้
‪และยังไงคุณก็ต้องกินข้าวด้วย ถูกไหม
‪คุณนักสืบ คนพวกนี้อันตราย
‪ขังไว้ในนี้จะทำให้ข้างนอกปลอดภัยขึ้น
‪ผมติดต่อพวกสายของผมไม่ได้
‪ผมไปออฟฟิศของเอนโดะ ชินมา...
‪นักสืบโมริไม่อยู่ คุณก็เลยงานยุ่ง
‪แต่ช่วยทำตามที่ผมสั่งด้วย
‪รุ่นพี่ผมกำลังเสี่ยงมากเพื่อพวกเรา
‪เราควรช่วยเหลือเขา ไม่ใช่ทำให้เรื่องแย่ลง
‪โดยการปล่อยให้ฟุคุฮาระถูกฆ่า
‪ดึกแล้ว
‪กลับบ้านไปซะ
‪รอย
‪มาด้วยกันหน่อย
‪มาเร็ว
‪พวกเรามาทำอะไรที่นี่
‪มาโดนฆ่าละมั้ง
‪คุ้มกันบ้าน คุ้มกัน
‪โอ้ โอเค
‪เธอต้องโยนเข้ามา ต้องโยน...
‪ลองใหม่สิ เห็นไหม
‪นั่นแหละ
‪พวกเราอยู่ที่นี่ทั้งวัน
‪เลือกที่เปอร์เซ็นต์
‪เปอร์เซ็นต์ยิ่งสูงก็ยิ่งทำให้เมา
‪ชอบไรส์ลิงไหม
‪หรือหวานน้อยหน่อย
‪หรือแบบ... ไม่เหรอ
‪ขวดไหนก็ได้
‪สวัสดี
‪เธอคือทากิสินะ
‪หวัดดีจ้ะ
‪เข้ามาก่อนๆ
‪ร็อดนีย์
‪พวกแก้วอยู่ในตู้บนนั้นนะ
‪ที่รัก ช่วยหยิบที่บดมันจากในหม้อให้หน่อยสิ
‪คุณโดนทุบกระจกเหรอ
‪ใช่
‪ตู้ไหน ซาราห์
‪เยี่ยม
‪เธอบดมันได้ไหม
‪เคนโซ รู้สึกว่าจะมีเนยในตู้เย็นอีกนะ
‪คุณมีไวน์แค่แบบเดียวเหรอ
‪ใส่นี่ลงไปเยอะๆ ใส่นมนิดหน่อย ‪แล้วบดให้แบนเลย
‪เขาไม่รู้จักคำว่า "บดให้แบน" หรอก
‪โทษที ฉันน่าจะบอกก่อนว่า ‪พวกคุณต้องมาช่วยฉันทำอาหาร
‪ไม่เป็นไร
‪ช่วยพ่นควันออกไปข้างนอกด้วย
‪ทากิ ชอบประเทศอังกฤษไหม
‪ชอบค่ะ
‪ผมพาเธอไปเที่ยวชมเมืองดีไหม
‪จะมีใครพาเธอเที่ยวชมเมือง ‪ได้ดีไปกว่าราชินีของจริงล่ะ
‪เงียบไปเลย
‪ "ราชินี" เหรอ
‪มันเป็นคำด่าเกย์ของที่นี่
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะว่า...
‪หล่อนคือยายแก่ที่ต้องใส่หมวก ‪ออกงานทุกงานไงละ
‪ผมว่าเธอไม่เก็ต
‪วิกเกอร์สเพิ่งมาที่นี่
‪วิกเกอร์สเหรอ
‪ใช่ จำเขาได้ใช่ไหม คนที่บ่นไม่หยุด
‪สำเนียงโง่ๆ หน้าตาน่าต่อย
‪ปรากฏว่าเขายังอยู่ในประเทศ
‪เขาเอาพวกอัลเบเนียมาขู่
‪พระเจ้า พวกอัลเบเนียเนี่ยนะ
‪ดอนนา แล้วที่หักมุมก็คือ
‪เขายังมากับตำรวจญี่ปุ่นคนนั้น
‪คนที่เธอบอกฉันว่าไม่มีอะไรต้องกังวล
‪เธอยังคิดว่าฉันไม่ต้องกังวลเรื่องเขาอยู่ไหม
‪ฉันบอกเขาให้กลับบ้านไปแล้ว
‪ฉันว่าเขาไม่ได้ฟังเธอนะ ดอนนา
‪เธอได้บอกเขาไหมว่า ‪จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่กลับ
‪บอก
‪งั้นตอนนี้เธอก็มีงานที่ต้องทำไม่ใช่เหรอ
‪- ฉันจะจัดการเอง ‪- ไทเลอร์
‪โทรไปบอกร้านอาหารให้จองโต๊ะให้ฉัน ‪บอกอัลคานกับริกกี้ให้ไปเจอที่นั่น
‪ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรื่องนี้
‪- เรียกยูโตะด้วยไหม ‪- ไม่ต้อง
‪ให้เขาซ่อนตัวไป
‪ไม่ต้องเตือนเขาอีกแล้ว
‪ฉันไม่ให้โอกาสที่สอง ‪เธอเองก็เหมือนกัน
‪เพราะถ้าฉันวางใจให้เธอ ‪ทำงานง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้
‪เธอก็ไร้ประโยชน์กับฉัน
‪และฉันจะทำให้แน่ใจว่า ‪เธอจะไร้ประโยชน์แบบถาวร
‪ฉันควรบอกเรื่องการวัดระดับของความเป็นยิว
‪สิบคือพระเยซูและหนึ่ง
‪คือเซลล์ขี้โกงที่ทำงานในวันเสาร์
‪ฉันอยู่ที่ประมาณสาม
‪แต่โดยทั่วไปที่พวกเราทำคือกินอาหาร
‪เพื่อออกจากศีลอดที่พวกเราไม่ทำกันอยู่แล้ว
‪และพูดคุยกันว่า ‪เราอยากได้รับการให้อภัยจากใคร
‪หรือเราได้รับการให้อภัยเรื่องอะไร
‪หรืออะไรสักอย่าง
‪โทษทีนะ
‪ใครอยากเริ่มก่อน
‪ทากิ
‪ลูกอยากได้การให้อภัยเรื่องอะไร
‪เรื่องที่ลูกเอากรรไกรแทงต้นขา ‪เด็กผู้ชายคนนั้นล่ะ
‪- ดีไหม ‪- หา
‪หนูไม่เสียใจเรื่องนั้น
‪เขาลวนลามหนู
‪หนูอยากจะ...
‪ขอการให้อภัยเรื่อง...
‪หนีออกจากบ้าน
‪โดยไม่บอกให้แม่รู้ว่าหนูอยู่ที่ไหน
‪แม่เป็นห่วงหนู
‪งั้น...
‪ด้วยพลังที่ฉันได้รับ
‪จากยมและชาลอมและฮัมมุส
‪ฉันขอมอบ...
‪การให้อภัยพิเศษของชาวยิวกับเธอ
‪ผมทำถูกไหม
‪ต่อสิ ตาคุณแล้ว
‪โอเค ตาฉัน
‪ฉันอยากได้การให้อภัยจาก...
‪การตัดสินใจผิดพลาด
‪และเจตนาที่ไม่ดี
‪แย่ละ ถ้าเราต้องขอการให้อภัยกับเจตนา
‪เราต้องอยู่นี่ทั้งคืนแน่
‪ใครคะ
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ร็อดนีย์
‪ตามสบายเลย เรามีเวลาทั้งคืน
‪ผมอยากได้การให้อภัย...
‪ผมอยากได้การให้อภัยที่...
‪ผมทำให้เด็กหนุ่มดีๆ คนหนึ่งต้องเสียใจและ...
‪ทำให้เขาเชื่อว่าผมเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา
‪แล้วทิ้งเขาไป
‪และ...
‪เขาต้องโดดเดี่ยว
‪และผมไม่ได้ใส่ใจ
‪ผมยอมให้ผู้คนเข้ามาในชีวิต
‪แล้วผลักไสพวกเขาออกไป ผมไม่รู้ว่าทำไม
‪ผมจะได้รับการให้อภัยเรื่องนั้นไหม
‪จะได้รับการให้อภัย
‪ที่ไม่รับสายเขาเป็นสิบๆ สาย
‪ในคืนที่เขาตายไหม
‪ได้สิ
‪มาถึงจุดนี้เราต้องขอไวน์เพิ่มแล้ว
‪ขอบคุณ
‪เคนโซ
‪รับสายเถอะ
‪รับสิ
‪โทษทีนะ
‪ยังไงเรื่องของเขาก็อาจจะน่าเบื่ออยู่แล้ว
‪อยู่ข้างนอกเหรอ
‪เปล่า
‪ไม่รับสายเลย
‪มือถือไม่อยู่กับตัวน่ะ
‪พ่อคุณไอหนักกว่าเก่า
‪เขาแทบไม่ได้นอนทั้งคืน
‪- ฉันโทรเรียกหมอแล้ว ‪- หมอว่ายังไงบ้างบอกด้วย
‪เมื่อวานฉันไปคุยกับครูใหญ่ที่โรงเรียนใหม่มา
‪พวกเขาบอกว่าสามารถรับทากิเข้าเรียนได้
‪วันพฤหัสฯ นี้มีตั๋วเครื่องบินชั้นประหยัดว่างอยู่
‪ให้ลูกมาเริ่มเรียนอาทิตย์หน้าวันจันทร์ก็ได้นะ
‪คุณฟังอยู่รึเปล่า
‪วันพฤหัสฯ นะ
‪ผมจะจัดการให้
‪ทางนั้นโอเคไหม
‪โอเค แล้วทางคุณล่ะ
‪โอเค
‪ถ้าคุณกลับมาอะไรๆ ก็จะดีขึ้น
‪อืม
‪อย่าว่ากันเลยนะ แต่ทากิยังหิวอยู่
‪อาหารไม่ถูกปากเหรอ ทากิ
‪โทษทีนะ แต่คุณพยายามจะให้สาวน้อยบอบบางนี่
‪ยัดอาหารที่มีแต่เนยมันเยิ้มลงท้อง
‪น่าแปลกใจที่เธอไม่อ้วกซะก่อน
‪ฉันขอโทษด้วย
‪ฉันมีเวียนเนตตาในช่องฟรีซ
‪- "เวียนเนตตา" เหรอ ‪- ไม่เอา
‪มีอาหารญี่ปุ่นแบบสั่งกลับบ้านอยู่ตรงหัวมุม
‪ให้ออกไปข้างนอกคงไม่เป็นอะไร
‪ผมจะพาเธอกลับมาก่อนห้าทุ่ม
‪- สี่ทุ่ม ‪- ห้าทุ่มสิบ ได้
‪บาย
‪ขอบคุณมากครับ สำหรับคืนนี้
‪ขอบคุณค่ะ
‪บางครั้งผมเองก็มี
‪เจตนาที่ไม่ดีน่ะ
‪เวรเอ๊ย
‪(สายเข้า: ดอนนา ‪(นังบ้า) (ที่ทำงาน))
‪ว่าไง
‪ต้องการอะไร
‪ถ้านายอยากจะโค่นเขาจริงๆ
‪ก็ควรรู้ไว้ว่าอีกหนึ่งชั่วโมง ‪นายอาจมีโอกาสดีที่สุดที่จะลงมือ
‪หา...
‪เพราะอะไรเธอถึงมาบอกฉัน
‪แล้วนายมีวิธีออกจากงาน ‪ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกได้ไหมล่ะ
‪ก็จุดไฟแล้ววิ่งออกมาเลย
‪เขาจะอยู่ที่ร้านอาหาร
‪มีคนอยู่กับเขาแค่ไม่กี่คน
‪ไทเลอร์
‪ฟังนะ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว
‪ฉันอยากได้คนของฉันทั้งหมดไปที่นั่นคืนนี้
‪ทุกคนเลยเหรอ
‪ยกเว้นยูโตะ เขาต้องซ่อนตัว
‪แต่คนที่เหลือ บอกให้ไปที่นั่นทั้งหมด
‪ได้ครับ
‪นี่เป็นบาร์โปรดของทิฟฟ์
‪เจย์เจย์
‪ขอแซมบูก้าสามช็อต
‪ขอบคุณ
‪รู้จักแซมบูก้าไหม
‪ร็อดนีย์
‪ไง
‪ทิฟฟ์
‪ใช่
‪ขอเตกีล่าสามช็อต
‪- เสื้อเก๋นะ ‪- จ้ะ
‪ไง
‪ทุกคนอยู่ที่นี่
‪ฉันไม่ได้ขอให้นายช่วย
‪ไม่มีใครขอ
‪แต่ผมรู้สึกอีกครั้งว่าหน้าที่ของผมคือดูแลพลเมือง
‪หวังว่าอีกไม่นานมันจะหายไป
‪- นั่นภาพตอนนี้เหรอครับ ‪- กล้องวงจรปิดจับการเคลื่อนไหว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ทอช เกิดอะไรขึ้น
‪เราซวยแล้ว
‪คืออะไร... ผมไม่เข้าใจ
‪เราซวยแล้ว
‪ว่าไง
‪เราจะกำจัดแอบบ็อตที่ร้านอาหารที่เขาไปประจำ
‪เราจะลงมือที่นั่น ถ้านายอยากมาด้วยก็มา
‪ยูโตะจะอยู่ที่นั่นไหม
‪ผมไม่มีรายชื่อแขกให้
‪คุณอยากรู้ความคืบหน้าผมก็บอกอยู่นี่ โอเคไหม
‪จะเอายังไงล่ะ
‪รถตู้เรายังมีที่เหลืออีกเยอะนะ
‪มาสิ เดี๋ยวไปรับ
‪ยูโตะ ฉันเองนะ ‪คืนนี้ที่ร้านอาหารจะมีเรื่อง
‪ถ้านายอยู่ที่นั่น นายรีบต้องออกมา ‪เข้าใจไหม ออกมาซะ
‪คุณมีหนึ่งข้อความ
‪ดอนนา คืนนี้มีประชุมกันรึเปล่า
‪ที่ร้านอาหารจะถูกโจมตี
‪ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่เธอต้องอยู่ให้ห่างนะ
‪ฟังอยู่ไหม
‪ถ้าเธออยู่ที่นั่น เธอต้องออกมา
‪ฉันจะไปรับเธอ
‪เป็นอะไร ไม่เคยยิงต่อสู้กันมาก่อนเหรอ
‪(ยูโตะ: ตัดสาย)
‪ไว้ก่อน
‪เขาพ่นสีเขียวใส่มัน
‪ถ้าเธออยู่ที่นั่น เธอต้องออกมา
‪ฉันจะไปรับเธอ
‪โถ่... เวรเอ๊ย
‪(ไม่มีสัญญาณ)
‪บ้าฉิบ
‪เรื่องเป็นแบบนี้
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ยูโตะอยู่ไหน
‪สองสองศูนย์ เปลี่ยน
‪ขอกำลังเสริม อาจกำลังมีเหตุที่ถนนเลซิงตัน
‪มีผู้ชายท่าทางน่าสงสัยจำนวนมาก ‪อยู่นอกร้านอาหารสเปน
‪ฉันบอกไปแล้วว่า ‪ทุกคนต้องทำงานของตัวเอง เข้าใจไหม
‪- พวกมันมาถึงแล้ว ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪มีเหตุเกิดขึ้นแน่นอน
‪ได้ ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!
‪ระวังตัวไว้ พรรคพวก
‪มาเร็ว
‪ระวังตัวไว้
‪เวรแล้ว มีปืนๆๆ
‪คำบรรยายโดย กฤตญา โมลีโรจน์ธนกุล